Uwaga
Serwis Wedariusz jest portalem tematycznym prowadzonym przez Grupę Wedamedia. Aby zostać wedapedystą, czyli Użytkownikiem z prawem do tworzenia i edycji artykułów, wystarczy zarejestrować się na witrynie poprzez złożenie wniosku o utworzenie konta, co można zrobić tutaj. Liczymy na Waszą pomoc oraz wsparcie merytoryczne przy rozwoju także naszych innych serwisów tematycznych.

cygan

Z Wedariusz, słownik
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Cygan

cygan (język polski)

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. o kimś, kto prowadzi nieustabilizowany lub wędrowny tryb życia[1]
(1.2) pot. o człowieku mającym śniadą cerę i ciemne włosy[1]
(1.3) pot. o kimś, kto kłamie i oszukuje[1]

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) siniak (grzyb)[2]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) latający Holender, wagabunda, włóczęga; pot. latawiec, łajza, łazęga, łazik, szlaja, włóczykij, wycieruch, powsinoga; sł. kres. badzinia, sł. kres. bradziaga; daw. laufer
(1.2) pogard. czarnuch; pot. murzyn
(1.3) zob. oszust
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Cygan m, Cyganka ż, Cyganek m, cygańskość ż, cygańszczyzna ż, Cyganiątko n, Cyganeczka ż, Cyganicha ż, cyganeria ż, cyganienie n, ocyganienie n, cygański m, Cygów m, Cyga m, Cyganówka ż, Cygany nmos, Cygusy nmos, Cyganki nmos, cyganologia ż
forma żeńska cyganka ż
czas. cyganić ndk., ocyganić dk., wycyganić dk.
przym. cygański
przysł. cygańsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1) pol. Cygan[3]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: włóczęga
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: oszust
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło cygan w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zbigniew Greń, Helena Krasowska, Słownik górali polskich na Bukowinie, SOW, Warszawa 2008, s. 55; dostęp: 27 października 2018.
  3. Juliusz Zborowski, Z dziejów polskich wyrazów i zwrotów. Rusnak, proćpak, janosik, „Język Polski” nr 7/1914, s. 213.